مجله روانشناسی

اختلال خوردن غذا به همراه علائم و درمان

یک تصور غلط رایج وجود دارد که اختلال خوردن یک سبک زندگی و انتخاب است. اختلال خوردن در واقع بیماری جدی و اغلب کشنده ای هستند که با اختلالات شدید در رفتارهای غذایی افراد و افکار و احساسات مربوط به آن همراه است. اشتغال ذهنی به غذا، وزن بدن و شکل ظاهری نیز ممکن است نشانه اختلال خوردن باشد.

اختلالات رایج خوردن شامل بی‌اشتهایی عصبی، پرخوری عصبی و اختلال پرخوری است. در این مقاله با این اختلال‌ها آشنا می‌شویم. بخش اصلی این محتوا از انستیتوی ملی سلامت روان آمریکا (NIMH) گرفته شده است.

علائم و نشانه های اختلال خوردن

اختلال خوردن غذا چه علائمی دارد؟ آیا شما دچار این اختلال هستید؟

بی اشتهایی عصبی

بی اشتهایی عصبی وضعیتی است که در آن افراد از غذا اجتناب می کنند، غذا را به شدت محدود می کنند یا مقدار بسیار کمی از غذاهای خاص را می خورند. آنها همچنین ممکن است بارها و بارها خود را وزن کنند. حتی زمانی که به طور خطرناکی کمبود وزن دارند، ممکن است خود را دارای اضافه وزن ببینند.

دو زیر گروه از بی اشتهایی عصبی وجود دارد: یک زیر گروه "محدود کننده" و یک زیرگروه "پاکسازی پرخوری".

اختلال بی اشتهایی عصبی محدود کننده و پاکسازی

در زیرگروه محدود کننده بی اشتهایی عصبی، افراد مقدار و نوع غذای مصرفی خود را به شدت محدود می کنند.

در زیرگروه پرخوری/پاک‌سازی بی‌اشتهایی عصبی، افراد مقدار و نوع غذای مصرفی خود را نیز بسیار محدود می کنند. علاوه بر این، ممکن است دوره‌های پرخوری و پاکسازی داشته باشند - خوردن مقادیر زیادی غذا در مدت کوتاهی و به دنبال آن استفراغ یا استفاده از ملین‌ها یا دیورتیک‌ها برای خلاص شدن از شر چیزی که مصرف شده است.

بی اشتهایی عصبی می تواند کشنده باشد. میزان مرگ و میر (مرگ) بسیار بالایی در مقایسه با سایر اختلالات روانی دارد. افراد مبتلا به بی اشتهایی در معرض خطر مرگ ناشی از عوارض پزشکی مرتبط با گرسنگی هستند. خودکشی دومین عامل مرگ و میر در افرادی است که مبتلا به بی اشتهایی عصبی هستند.

علائم اختلال خوردن چیست؟
اختلال در خوردن چه علائمی دارد؟

علائم اختلال خوردن

علائم عبارتند از:

  • غذا خوردن بسیار محدود
  • لاغری شدید
  • تلاش بی وقفه برای لاغری و عدم تمایل به حفظ وزن طبیعی یا سالم
  • ترس شدید از افزایش وزن
  • تصویر تحریف شده از بدن، عزت نفسی که به شدت تحت تاثیر تصورات از وزن و شکل بدن است، یا انکار جدی بودن وزن کم بدن

علائم فیزیکی اختلال خوردن

  • نازک شدن استخوان ها (استئوپنی یا پوکی استخوان)
  • کم خونی خفیف و تحلیل عضلانی و ضعف
  • مو و ناخن شکننده
  • پوست خشک و مایل به زرد
  • رشد موهای نازک در سراسر بدن (lanugo)
  • یبوست شدید
  • فشار خون پایین
  • کند شدن تنفس و نبض
  • آسیب به ساختار و عملکرد قلب
  • آسیب مغزی
  • نارسایی چند ارگانی
  • کاهش دمای داخلی بدن، باعث می شود که فرد همیشه احساس سرما کند
  • بی حالی، سستی یا احساس خستگی دائمی
  • ناباروری

پرخوری عصبی چیست؟

پرخوری عصبی وضعیتی است که در آن افراد دوره‌های مکرری از خوردن مقادیر زیادی غذا و احساس عدم کنترل بر این دوره‌ها دارند. این پرخوری رفتاری را به دنبال دارد که پرخوری را جبران می کند مانند استفراغ اجباری، استفاده بیش از حد از ملین ها یا دیورتیک ها، روزه گرفتن، ورزش زیاد یا ترکیبی از این رفتارها. افراد مبتلا به پرخوری عصبی ممکن است کمی کم وزن، وزن طبیعی یا اضافه وزن داشته باشند.

علائم پرخوری عصبی

  • گلوی ملتهب و دردناک به‌طور مزمن
  • غدد بزاقی متورم در ناحیه گردن و فک
  • مینای دندان فرسوده و دندان های حساس و پوسیده فزاینده در اثر قرار گرفتن در معرض اسید معده
  • اختلال رفلاکس اسید و سایر مشکلات گوارشی
  • ناراحتی و تحریک روده در اثر سوء مصرف ملین ها
  • کم آبی شدید ناشی از پاکسازی مایعات
  • عدم تعادل الکترولیت (سطوح بسیار کم یا زیاد سدیم، کلسیم، پتاسیم و سایر مواد معدنی) که می تواند منجر به سکته مغزی یا حمله قلبی شود.

eating disorder

اختلال پرخوری

اختلال پرخوری وضعیتی است که در آن افراد کنترل خود را بر روی غذا خوردن از دست می‌دهند و دوره‌های تکراری از خوردن مقادیر زیادی غذا را تجربه می‌کنند. بر خلاف پرخوری عصبی، دوره‌های پرخوری با پاکسازی، ورزش بیش از حد یا روزه‌داری همراه نیست. در نتیجه، افراد مبتلا به اختلال پرخوری اغلب اضافه وزن یا چاق هستند. اختلال پرخوری شایع‌ترین اختلال خوردن در ایالات متحده است.

اگر این موضوع برایت آشناست، مشاوره‌ی آنلاین با رویکرد CBT کمک می‌کند این چرخه را بشکنی.

علائم پرخوری چیست؟

  • خوردن مقادیر زیاد غذا در یک زمان مشخص، مانند یک دوره 2 ساعته
  • خوردن حتی زمانی که سیر هستید یا گرسنه نیستید
  • سریع غذا خوردن در طول دوره های پرخوری
  • غذا خوردن تا زمانی که به طور ناراحت کننده ای سیر شوید
  • خوردن به تنهایی یا مخفیانه برای جلوگیری از خجالت
  • احساس ناراحتی، شرم یا گناه در مورد غذا خوردن خود
  • رژیم غذایی مکرر، احتمالاً بدون کاهش وزن

اجتناب از مصرف غذای محدود کننده

اختلال مصرف غذای محدودکننده اجتنابی (ARFID)، که قبلا به عنوان اختلال غذا خوردن انتخابی شناخته می شد، وضعیتی است که در آن افراد مقدار یا نوع غذای مصرفی را محدود می کنند. برخلاف بی اشتهایی عصبی، افراد مبتلا به ARFID تصویر بدنی تحریف شده یا ترس شدید از افزایش وزن ندارند. ARFID در سنین میانی کودکی شایع است و معمولاً زودتر از سایر اختلالات خوردن شروع می شود. بسیاری از کودکان دوره‌هایی از بدغذایی را پشت سر می‌گذارند، اما کودک مبتلا به ARFID کالری کافی برای رشد و تکامل مناسب نمی خورد و بزرگسال مبتلا به ARFID کالری کافی برای حفظ عملکرد اولیه بدن نمی خورد.

ARFID
ARFID

علائم ARFID

محدودیت شدید انواع یا مقدار غذای خورده شده

عدم اشتها یا علاقه به غذا

کاهش وزن چشمگیر

ناراحتی معده، درد شکم یا سایر مشکلات گوارشی بدون هیچ دلیل شناخته شده دیگری

محدوده محدودی از غذاهای ترجیحی که حتی محدودتر می شود (بدغذایی که به‌تدریج بدتر می‌شود)

ریسک فاکتورهای اختلال خوردن

  1. اختلالات خوردن می تواند افراد را در هر سنی، نژادی/قومی، وزن بدن و جنسیت تحت تاثیر قرار دهد. اختلالات خوردن اغلب در نوجوانی یا اوایل بزرگسالی ظاهر می‌شود، اما ممکن است در دوران کودکی یا بعد از آن نیز ایجاد شود.
  2. محققان دریافته اند که اختلالات خوردن ناشی از تعامل پیچیده عوامل ژنتیکی، بیولوژیکی، رفتاری، روانی و اجتماعی است. محققان از آخرین فناوری و علم برای درک بهتر اختلالات خوردن استفاده می کنند.

اختلالات خوردن در خانواده ها وجود دارد. محققان در حال کار برای شناسایی تغییرات DNA هستند که با افزایش خطر ابتلا به اختلالات خوردن مرتبط است.

مطالعات تصویربرداری مغز نیز درک بهتری از اختلالات خوردن ارائه می دهند. به عنوان مثال، محققان تفاوت هایی در الگوهای فعالیت مغز در زنان مبتلا به اختلالات خوردن در مقایسه با زنان سالم یافته اند. این نوع تحقیقات می تواند به توسعه ابزارهای جدید تشخیص و درمان اختلالات خوردن کمک کند.

درمان های اختلال در خوردن غذا

مهم است که به دنبال درمان زودهنگام برای اختلالات خوردن باشید. افراد مبتلا به اختلالات خوردن در معرض خطر بیشتری برای خودکشی و عوارض پزشکی هستند. افراد مبتلا به اختلالات خوردن اغلب می توانند سایر اختلالات روانی (مانند افسردگی یا اضطراب) یا مشکلات مصرف مواد داشته باشند و باید بدانید که بهبودی کامل امکان پذیر است.

برنامه های درمانی متناسب با نیازهای فردی طراحی شده و ممکن است شامل یک یا چند مورد از موارد زیر باشد:

روان درمانی فردی، گروهی و/یا خانوادگی

مراقبت و نظارت پزشکی

مشاوره تغذیه

داروها

روان درمانی ها

درمان مبتنی بر خانواده، نوعی روان درمانی که در آن والدین نوجوانان مبتلا به بی اشتهایی عصبی مسئولیت تغذیه کودک خود را بر عهده می گیرند، به نظر می رسد در کمک به افزایش وزن و بهبود عادات غذایی و خلق و خوی افراد بسیار موثر باشد.

برای کاهش یا حذف رفتارهای پرخوری و پاکسازی، افراد ممکن است تحت درمان رفتاری شناختی (CBT) قرار گیرند، که نوع دیگری از روان درمانی است که به فرد کمک می کند یاد بگیرد که چگونه الگوهای تفکر تحریف شده یا غیر مفید را شناسایی کند و باورهای نادرست را شناسایی و تغییر دهد.

درمان چرخوری
درمان چرخوری

داروهای مناسب اختلال خوردن

شواهد نشان می دهد که داروهایی مانند داروهای ضد افسردگی، ضد روان پریشی یا تثبیت کننده های خلقی نیز ممکن است برای درمان اختلالات خوردن و سایر بیماری های همزمان مانند اضطراب یا افسردگی مفید باشند. وب سایت سازمان غذا و دارو (FDA) دارای آخرین اطلاعات در مورد تأییدیه های دارو، هشدارها و راهنمای اطلاعات بیمار است که توصیه می‌کنم همکاران روانشناس برای آشنایی بیشتر با داروها از این وبسایت بازدید کنند.

کمک در استرالیا: اگر خودتان یا یکی از نزدیکانتان با اختلال خوردن درگیر است، می‌توانید با خط کمک Butterfly Foundation به شماره‌ی ۱۸۰۰ ۳۳ ۴۶۷۳ تماس بگیرید یا با پزشک عمومی (GP) صحبت کنید. در خطر فوری با ۰۰۰ تماس بگیرید.

تازه‌ها و راه‌های کمک

اختلالات خوردن را باید جدی گرفت. یک فراتحلیل در مجله‌ی Archives of General Psychiatry (۲۰۱۱) نشان داد بی‌اشتهایی عصبی بالاترین نرخ مرگ را در میان اختلالات روانی دارد و حدود یک مورد از هر پنج مرگ در مبتلایان، ناشی از خودکشی بوده است. به همین دلیل کمک گرفتن زودهنگام بسیار مهم است.

راهنمای NICE برای بزرگسالان مبتلا به بی‌اشتهایی، درمان‌هایی مثل CBT ویژه‌ی اختلالات خوردن (CBT-ED) را پیشنهاد می‌کند و برای کودکان و نوجوانان، خانواده‌درمانی ویژه‌ی بی‌اشتهایی را. برای اختلال پرخوری، نخستین قدم معمولاً خودیاری هدایت‌شده‌ی مبتنی بر CBT است. اختلال اجتناب یا محدودیت در دریافت غذا (ARFID) هم از DSM-5 به فهرست اختلالات خوردن اضافه شده است.

اگر در استرالیا زندگی می‌کنی

  • از سال ۲۰۱۹، پزشک عمومی می‌تواند برای افراد واجد شرایط «برنامه‌ی درمان و مدیریت اختلال خوردن» بنویسد که در ۱۲ ماه تا ۴۰ جلسه‌ی روان‌شناختی و ۲۰ جلسه‌ی تغذیه را تحت پوشش مدیکر قرار می‌دهد.
  • خط ملی بنیاد باترفلای (Butterfly Foundation): 1800 33 4673.
  • در وضعیت اضطراری با 000 تماس بگیر. برای حمایت فوری در هر ساعت از شبانه‌روز: Lifeline 13 11 14 (پیامک: 0477 13 11 14).
  • اگر راحت‌تری به فارسی صحبت کنی، با TIS National به شماره‌ی 131 450 تماس بگیر و برای تماس با این خدمات مترجم تلفنی بخواه.

منابع

  1. Arcelus J, et al. Mortality rates in patients with anorexia nervosa and other eating disorders: a meta-analysis. Archives of General Psychiatry, 2011.
  2. NICE. Eating disorders: recognition and treatment (NG69).
  3. Butterfly Foundation. Understanding Medicare eating disorder plans: FAQs.
  4. healthdirect Australia. Eating disorders.